Hai frases que non son só unha definición persoal, senón un programa ético e político. Esta de Begoña Caamaño condensa unha vida enteira de compromiso coa lingua, coa igualdade e co país. No Día das Letras Galegas 2026, lembrar a Caamaño é lembrar unha maneira de mirar o mundo desde Vigo, dende Galicia e dende o feminismo como práctica cotiá.
Nada do que escribiu, dixo ou fixo Caamaño foi neutro. Xornalista de vocación, desenvolveu boa parte do seu percorrido profesional na Radio Galega, onde deixou pegada pola súa capacidade para converter a actualidade en reflexión crítica e a cultura en ferramenta de conciencia. A súa voz acompañou durante anos a milleiros de persoas, sempre coa lingua galega como territorio irrenunciable e coa perspectiva feminista como lente imprescindible.
Pero Caamaño non só informou: tamén construíu relato. E sabía ben que quen constrúe o relato, constrúe o poder. Por iso a súa obra literaria é inseparable do seu pensamento político. En Circe ou o pracer do azul e en Morgana en Esmelle, reescribiu os mitos clásicos e artúricos para facer visibles as mulleres que a historia e a literatura deixaran nas marxes.
E faino, ademais, desde unha identidade fondamente viguesa. Vigo non é só o lugar onde naceu: é o porto aberto ao mundo, a cidade popular, obreira e diversa que atravesa a súa maneira de entender Galicia. Esa mestura de modernidade, conciencia social e orgullo de pertenza está presente na súa obra e no seu xeito de exercer o xornalismo.
No contexto actual, no que a lingua galega volve estar sometida a presións, no que os discursos reaccionarios tentan cuestionar dereitos conquistados polo feminismo, a frase de Caamaño resoa con forza renovada. A súa maneira de ver o mundo segue a ser unha proposta política vixente: galega e feminista, inseparablemente.
Celebrar as Letras Galegas tamén é isto: reivindicar que a cultura non é un adorno, senón un campo de batalla simbólico onde se decide quen conta, quen fala e quen existe. Begoña Caamaño ensinounos que escribir, falar e vivir en galego, desde o feminismo, é unha forma de resistencia e de construción colectiva.
Desde Esquerda Unida Vigo, facemos nosa esa herdanza. Porque, coma ela, sabemos que non poderiamos ver o mundo doutra maneira.
